Vlado's Paradijs- Somewhere under the rainbow

"Be as children innocent and pure
from roughness of this world
and let your play be at least a bit
to children's play alike"
- Ivlisti Timlijada-

Mama voelde zich niet super vandaag... ze was een beetje sip. Het weer werkte ook niet echt mee. Het regende pijpestelen.. en er hingen een paar Adriatische zwemschoentjes verloren aan de poort, overblijfselen uit warmere tijden.
Het regende harder en harder... en op een gegeven moment zó hard dat mama erover dacht om gewoon echt de voordeur te sluiten. Het regende door de poort naar binnen. Uren en uren regen... en toen hield het op.. en bleef de stemming regenachtig.
Papa wilde boodschappen gaan doen voor het avondeten enzo.. maar mama werd er alleen maar nóg bozer van..
"we zitten de hele dag opgesloten in huis vanwege stromende regen.. als de zon doorbreekt en jij gaat die tijd gebruiken om naar de supermarkt te gaan word ik echt KNOTS knetter gek!"

Papa was een beetje verbaasd.. en vroeg wat ze graag zou willen doen.
Waar ze een beetje blij van zou worden....
Mama dacht na... en zei toen.. "van Vlado! Ik zou ziels en zielsgraag naar Vlado gaan... voor een beetje magie.."
Naar Vlado gaan was de afgelopen jaren blijkbaar nogal een issue vanwege de auto maar nu ineens scheen het te kunnen. En dus waren we binnen no time ingeladen en reden we naar Premantura.. op weg naar Nationaal Park Kamenjak.
We snapten er helemaal niks van.. waar we naartoe gingen.. en mama maar praten "Naar de safari bar.. weet je wel??!"
Wij wisten niks en snapten niks.. mama had het over schommelen boven zee en dinosaurussen en dat we het leuk zouden vinden en dat we er al héél vaak geweest waren.. van kleins af aan.. maar ik kon het me echt niet herinneren.. écht niet... En Noah al helemaal niet.
Kamenjak was wel leuk.. stoffig met name.. en groot... we zagen het dino park maar we gingen op weg naar de helicopter landplaats en de bunkers.. voor het uitzicht. Dat uitzicht vonden we minder interessant dan de bunkers.. dat was super spannend.. echt .. super ..super spannend..we ontdekten zwaluwnesten en toen dachten we dat we een zwerver zagen en joegen elkaar de stuipen op het lijf. Mama wilde graag foto's hebben... Noah zeurde als een malle over zon in zijn ogen en niet tegen de zon kunnen. Mama was zijn zonnenbril vergeten...gaf hem toen maar haar camera .. daar was hij een stuk gelukkiger mee. Hij moest hem wel met mama delen.
Toen mama klaar was met het uitzicht bewonderen naar haar vuurtoreneiland te kijken en er veel foto's van maken gingen we eindelijk naar Vlado.

We herkenden het écht niet. Het was wel super super cool.. het was groot... en op een rots.. en het leek een beetje op een film. Hutjes op het strand. Mama vertelde over opa's vriend. Dat hij de wereld eigenlijk niet zo leuk vond.. en liever niet bij allemaal mensen in de buurt wilde wonen.. en dat hij hier ging wonen.. onder de grond.. en dat hij boven de grond hutjes maakte.. om lekker te zitten. Dat hij niet álle mensen stom vond.. en dat hij vooral van kinderen hield.. en toen héél veel kinderdingen ging maken.
We klommen in zijn uitkijktoren en keken uit over de safari bar. ... het leek wel een heel dorp... Noah liet zich fotograferen en fotografeerde mama.. maar ik kan niet uren kijken zonder op onderzoek uit te gaan. Ik keek wat hij daar allemaal had. Hij had heel veel planten en voedsel.. frambozen, bramen, mais.. genoeg om zichzelf te voeden (al zei mama dat hij daar al een paar jaar niet meer woont omdat hij te oud geworden is en dat het een bedrijf geworden is gerund door zijn dochter en kleindochter) ...
Vroeg me trouwens af hoe het daar allemaal kon groeien zo bovenop de rotsen. Dat is toch raar. Ik keek naar zijn meubels.. en versieringen.. overal zelfgetimmerde en geschilderde dingetjes. Vet grappig! Ik zag dolfijnen.. vissen.. weerhuisjes..De wc waren "verstopt" met hout en riet.. de prullebakken.. trapjes met leuningen.. echt zó tof. Ik snapte mama's fascinatie wel. Rotsblokken met een tapje erin .. haha.. je kon dus rode en witte wijn - én versgeperste citroenlimonade- zelf uit de rotsen tappen. Sangria zat in een watermeloen en hoewel dat er super gezond uit zag mocht ik dat dus niet van mama.. vet stom! We probeerde een hapje uit te zoeken op de kaart maar dat bleken geen kaarten te zijn maar houten dienbladen met poëzie erop in het duits, engels, italiaans, kroatisch... De kaart.. hing in houten lijstjes gemaakt van takken op een rieten wand.

Mama wist toch wel wat ze wilde... ze schijnen al jaren exact hetzelfde te bestellen. Sardientjes en uitjes en kaas en olijven en bier en sangria.. tja.. En toen gingen we spelen. Keihard spelen.. Schommelen.. en ik duwde mijn zus.. alleen wilde ze mij niet duwen. Het mais was zó hoog geworden dat het niet meer leek alsof je boven de zee uit vloog. Dat was best wel jammer. Ik wilde op een andere schommel en mama hielp me met duwen .. en papa hielp met wipwappen.. Ik rende keihard in het hamsterwiel. Viel en deed me pijn.. héél erg. Toen ging ik even bij papa zitten en kwam ineens Marinka 6 of zo. Mama kreeg heel erg de slappe lach. Al jaren lang zit er dezelfde hond.. en soms heeft ze puppies.. en Vlado heeft haar ooit eens verteld dat ze "Marinka" heet. Maar dit leek niet dezelfde Marinka... misschien wel haar pup of zo..

Amber kwam papa honderdduizend vragen stellen en vond Marinka wel heel prachtig. En ik.. ik voelde me iets beter..Ik ging met Amber op de glijbaan.. en probeerde de klim- en stormbaan. Je moet wel enorme spierballen hebben. Het nare was.. dat Amber het beter kon dan ik. Ze is best wel sterk. Ze was ook sterker en kwam verder dan jongens die veel groter waren dan zij. Vet grappig! 
Ik had best wel honger daarna maar ja die sardientjes vonden alleen papa mama en Amber lekker.. en olijven en kaas.. daar word ik ook nooit zo blij van. Alleen van de nootjes die op het bord lagen.. maar ja dát waren er niet zo veel. Het personeel liep allemaal rond met shirtjes met een gedicht over kinderen erop.. in alle talen die je maar kon bedenken... en dus zei mama ..ga maar even vragen of je nootjes mag.. zeg maar dat je de sardientjes niet zo lekker vindt.. neem een nootje mee om te laten zien wat je graag wil.
Joh.. doodeng vond ik het.. maar de jongen van het engelse kinderen gedicht zag me met mijn nootje staan.. pakte mijn hand.. trok me mee en toen kreeg ik een heel groot bord vól met nootjes! Woest blij werd ik ervan.. zomaar.. gewoon.. hij gáf het gewoon. Ik vond het gewoon heel erg om er weg te gaan. Het was een magische plek! Woest Magisch!  "Mama?? Komen we hier nog eens terug? En kunnen we het dan vinden?"
- Tuurlijk lieverd.. het is niet zo moeilijk.. je moet naar het Zuidelijkste puntje van Istrië.. en dan .. onder de regenboog door... en dan naar rechts..


Banjole, een dorp verderop. Daar was het ook alweer heel erg leuk. Ze hadden er namelijk Ezels. En je kon er ezelkoekjes kopen om de ezels mee te voeren. Vet tof! Noah en ik mochten alletwee de ezels voeren. Het was heel leuk. Papa en mama aten een hapje en kletsten uren en uren. Vét saai. Maar wij speelden. Ik leerde mijn broertje krekels en sprinkhanen vangen. Vet tof! Dat kon hij nog niet... en toen leerde ik hem ook hoe hij vrienden moest maken met een Kroatisch jongetje. Duh.. aan het einde van de vakantie leert hij het dan eindelijk. Niet te geloven!