Schoolvoetbal 2014 dag drie - Finale

Vandaag mocht Timo bij mij. Hij gaat ook mee naar schoolvoetbal en daar kunnen we samen spelen. Schoolvoetbal begint vandaag laat in verband met de finales. Er hoeven niet meer zoveel groepen te spelen dus konden Timo en ik na de lunch met MIJN grote broer lekker samen gamen.

Aan het einde van de middag gingen we naar FC Den Helder. Mama stond zich helemaal suf te appen want er waren inmiddels 3 wijzigingen door de organisatie aangebracht in het speelschema. Maar uiteindelijk vonden we het veld waar we moesten spelen en waren we klaar voor onze peptalk. Ik was er woest op gebrand om die beker binnen te slepen. Echt. Het moest en zou. Verschrikkelijk fanatiek maar dat valt niet mee als je in het doel staat en je er verder niet mee kunt bemoeien. Het waren gekke wedstrijden. Korter.. en we gingen niet eens van helft wisselen. Raar hoor. Maar dat gaf niet heel erg want we scoorden wèl. Het was óók verschrikkelijk prettig dat Mees er deze keer bij kon zijn. Hij is er altijd met sporten en het was echt verschrikkelijk naar dat hij de vorige keren naar school moest en er niet bij kon zijn. We genoten er keihard van.. en ik misschien een beetje extra. Het was heerlijk om even onderonsjes te hebben in het doel. Mama zei dat als je het goed doet als team je als keeper in principe bloemetjes kunt plukken.. of nou ja.. misschien ook wel een beetje turnen of zo. Het werd op een zeker moment ontzettend spannend. Noah ging Mees helpen me te coachen. Ik stopte een paar ballen en Isa was woest trots op me. Desondanks werd het gelijkspel.. en moest het aller aller ergste... penalty schieten. Buikpijn had ik ervan.
En joh.. Verloren dus.. ik kon ze niet tegenhouden. Woest boos was ik! Mama wilde troosten maar daar had ik geen zin in. Wijze woorden van mijn coach... die een arm om me heen sloeg en me een woeste peptalk gaf... die kwamen aan. Dát.. en het feit dat ze me tot teamcaptain bombardeerde en zei dat we tóch een beker kregen en ik hem in ontvangst mocht gaan nemen. Dát.. en troost van mijn vriendinnetje natuurlijk! En toen ging het weer. Mama haalde ijs voor ons.. en toen begon het lange wachten voor de kantine. In de zon.. dat dan weer wel. Er waren dranghekken.. en héél véél mensen. We werden als eerste opgeroepen. Team Thorbecke meisjes onderbouw. Ik moest naar voren maar er stonden zó veel mensen. Ik kwam er niet doorheen. Ik duwde een beetje en mama achter mij duwde nog harder. Héél veel boze moeders.. ze riepen nog een keer "De aanvoerster van Team Thorbecke!!..." Mama nóg harder duwen .. ik schaamde me DOOD..
- Ze moet de prijs in ontvangst nemen.. laat haar er even door!! Jéétje ga eens aan de kant! Ze moet naar voren!
Mopperdemopper "we willen allemáál wat zien hoor.. stop eens met dat geduw!"
En toen riepen ze het volgende team al op .. en werd mijn prutlip wel héél groot. .. en mama héél boos... Duwde héél hard en tilde me toen zó over het hek.. mijn voeten in de nek van een mevrouw... mopperend over wansystemen en stomme organisatie.
En toen stond ik daar toch.. bij een mevrouw die nog roder was dan ik.. en me een medaille om mijn nek hing.. een verslaggever die stond te tetteren in zijn microfoon... ik hoorde niet eens wat hij me vroeg.. want dáár stond ook een meneer in pak met een beker in zijn handen. Een echte beker!! Voor ons!!! Ik had geen oog meer voor de rest.. niet voor de verslaggever die met uitgestoken hand stond. Niet voor de fotograaf. Mijn beker.. een hele echte! Okokok... ONZE beker! En ook wel een beetje de onze!