Feest!

Vanaf het weekend was ik al bezig en zelfs toen ik ziek was.. oefenen met mijn liedje. Zachtjes want ik wilde niet dat mama het hoorde. Het moest een verrassing blijven. Maar "mama de bemoeial" had het alweer gehoord.. en wilde er natuurlijk alles over horen. Pfffff.. ik kan ook echt bijna niets verborgen houden. Verschrikkelijk. Maar goed. Na woeste discussies over voorpret enzo liet ik haar toch het lied horen. Ze kon het opzoeken op haar telefoon en toen vond ik het zó leuk dat ik het de hele tijd wilde horen. Tijdens het eten, tijdens wassen en aankleden. En vanochtend mocht het allemaal. Gewoon om alvast in de stemming te komen .
Want het is feest. Kijkmiddag kinderboekenweek. We gaan een optreden doen met een lied en een dansje erbij en ik vind het een partij spannend!
We hadden het aan tafel tijdens het ontbijt over glimlachkaken in doen. En dat kinderen op tv er altijd zo leuk uitzien omdat ze er blij bij kijken.Toen schoten ineens mama's hoedjes in mijn hoofd. Die wilde ik wel. Die vind ik vet grappig. Mama was hartstikke verbaasd. "Durf je die dan op te zetten Amber? Serieus?? "
- nou... als mijn vriendinnen dat ook zouden doen wel ja. Mag ik die andere ook mee. Voor als we het leuk vinden mam?
En het mocht dus. Maar niet voordat ik er eerst woeste streken mee uitgehaald had, iedereen aan het lachen gemaakt had.

Mama vertrok met een super goed humeur naar Hippo. Iets wat óók niet al te vaak voorkomt... en ze wist niet hoe snel  ze weer terug moest rijden om op tijd te zijn voor ons optreden.
En ik.. ik was heus niet zenuwachtig van te voren.. echt niet! Alleen een beetje misselijk.. en ik had mijn lip ook wel een beetje stuk gebeten. Héél vervelend. Maar ik vond het wel vet tof om papa en mama te zien staan en dat ze er gewoon op tijd waren. Eindelijk begon het. Ik deed echt keihard mijn best, enthousiast meedoen. Glimlachkaken in. Springen en dansen, denken aan mijn tekst. Af en toe eens naar Mees kijken voor de nodige ruggensteun. Het was voorbij vóór we er erg in hadden. Het was echt best wel jammer zo snel als het ging. Na afloop liet ik ze mijn boek zien. Ik was best een beetje verdrietig want eerder die week toen ik ziek was had mijn klas geknutseld met de kleuters en iedereen had daar nu een foto van in zijn boek zitten... behalve ik. Ik liet de rest maar zien en mama was echt super geïnteresseerd. Vooral in mijn werkjes van groep 5 en 6 enzo. Tsss.
Maar goed toen ik zei dat het al vet oud was .. zei ze: "ja maar.. ik mocht hier nóóit in kijken van je . Dat vond je altijd maar woest vervelend."
- Ja da's waar. Daar heb je gelijk in mam.. hmm.. het is nog steeds niet mijn hobby hoor.. hahaha.. maar goed het mag wel.. kijken... het is tenslotte een kijkmiddag!
Mama was vet trots.. en papa.. moest meteen pesten.. waar iedereen bijstond "Kijkmiddag??!! Oh echt? Mag ik in je laadje kijken Amber? Toe? Doe eens open? Laat eens kijken?!! Wat zit daar?! Hij vond zichzelf héul grappig!! Ik schaamde me rót. Na het bekijken van mijn Pinata en mijn tekening gingen ze naar Noah's klas. Papa loste puzzels met hem op terwijl mama zijn boekenmonstertje dat "Typisch Tom de ruiter zonder  hoofd" las op de foto zette. Noah had het al een paar weken over dat boek. Hij had er ook zijn boekbespreking over gehouden.
En ze bekeek zijn "elfje"
Ik was vet verdrietig. Het duurde eeuwen voor ze bij me in de klas kwamen. Ze zaten de hele tijd bij Mees en bij Amber. en lieten me bijna een kwartier wachten. Ik moest er zowat van huilen. Mama trok me op schoot en ik liet me ook heerlijk midden in de klas troosten. Dat kon me niks schelen. Ik was ook ziek geweest en mijn taartpunt projectje was niet af. Daar was ik zowat helemaal niet aan begonnen maar ik snapte er ook heel weinig van. Mijn tekening was niet af want de huidskleur die ik van Amber zou krijgen lag al eeuwen thuis en ik vergat hem de hele tijd mee naar huis te nemen. Verder had ik nog een naamtekening maar ja.. óók niet af. Knutselen is gewoon ook niet zo mijn ding .. en dus ging mama met mij zitten en maakte mijn taartpunt met me die in mijn lade lag. Ik moest eerst wel een half uur wachten want juf Cindy stond te praten met de moeder van Dajieli preciés voor mijn lade en ik wilde het nog wel stiekem eruit pakken. Ik wist niet of het zou mogen van Juf namelijk. We knipten en plakte en mama legde uit hoe we moesten vouwen en toen snapte ik het eigenlijk nog niet en deed zij het maar gewoon. Ik was wel opgelucht maar het zat me ook niet helemaal lekker. Toen mama hem gelijmd had en de lijm van haar vingers zat te pulken rende ik toch maar met het eindresultaat naar juf om het te vertellen. Ze moest ervan glimlachen. Gelukkig maar.