Ze ging dan wandelen, 
ontmoette de schapen en liep naar de rode Beek. 
We waren al een paar keer geweest 
maar we konden die Rode Beek niet vinden. 
Die bleek telkens veel te ver weg.
Deze keer pakten we het anders aan. 
Apa en mama bestudeerden thuis eerst de kaart
en besloten de heide van een heel andere kant te benaderen 
en dat was veel meer succesvol.
We vonden hem!
Eindelijk!
Mama was razend enthousiast. 
Ikzelf ietsjes minder. Er was weinig roods aan die Rode Beek.
Een beetje jammer. 
Ik bestuurde wel de plaatselijke flora en fauna 
en
besefte dat als ik hier opgegroeid was en jeugdboswachter geworden was
ik wat minder verstand van de duinen zou hebben en wat meer van de
heide. 
Wel kun je hier net zo goed in bomen klimmen
als in Den Helder.
Dát dan weer wél. We kwamen bij een grote open plek met heel veel zand
waar Noah eerst probeerde 
zijn nek te breken door te balanceren op boomstronken
en waar we daarna 
wedstrijdjes deden 
wie het grootste hart 
in het zand kon tekenen. Via de paarden 
op de terugweg 
reden we door 
naar Wittem
waar we de vakantie af zouden gaan sluiten. 
We gingen nog even naar het klooster en de kapel 
waar Ama veel was toen ze opgroeide. Interessante posters hingen er.
Ik moest er erg van lachen. 
We wilden bij "Ama's hotel" wat gaan drinken maar die waren helaas dicht waardoor we over gingen lopen naar de buren.We namen afscheid bij KFC
en toen moesten we terug naar Den Helder.
.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten