Bootje varen

Vandaag was de laatste dag van Doreen en Gep. Ze namen afscheid en gingen een plekje zoeken op Camping Stoja. Het was prachtig weer om bootje te varen. Nadat er het een en ander weer was misgegaan kwamen we dit jaar weer uit op ons oude vertrouwde plok plok bootje.. het bootje waarmee we al jarenlang gegaan waren. Mama was er woest blij mee. Dat wat ze kent. Alleen voor Mees was het nieuw. Apa had inmiddels ook al een forse dot ervaring.. vooral met bootjes repareren. Het was dus wel vrij heerlijk om rustig relaxed te kunnen zitten en te genieten van de mensen om je heen. Mees stond samen met papa op de uitkijk. Speelde beurtlings met mij kapitein en besloot toen dat het het allerlekkerste was om voor op het dek te zitten. Varen varen varen naar het Zuidelijkste puntje van Istrië. Speciaal voor mama want die is dol op Premantura, Nationaal Park Kamenjak, de vuurtoren waar ze samen met Paola een weekend zou gaan logeren en de Safari Bar van opa Meco's vriend Vlado. Papa besloot daar in de baai te gaan liggen zodat mama met geld overboord kon springen en daar wat kon gaan drinken enzo.. maar mama vond dat allemaal niet zo een strak plan. Moeilijk om vanuit het water de rotsen op te komen.. en als je dát al gedurfd hebt... dan is het nóg veel moelijker.. om vanaf de rotsen weer de zee in te komen. Na een klein testje kwam mama me toch maar even assisteren om weer richting boot te gaan zwemmen... we gingen weer helemaal terug naar Fraterski.

 
Mijn zus was boven op het dek in slaap gevallen en lag daar als een soort van zeemeermin, en ik .. ik was ook super super moe... en zat lekker bij Mees.. héérlijk... maar ik wilde níet in slaap vallen.. want dat vond ik stóm.. ik ben tenslotte geen baby!!
Toen we in de buurt van Fraterski kwamen werd Amber langszaam wakker... wakker genoeg om met Apa te gaan smoezen voor een overheerlijk ijsje.
Ik ging lekkermet Mees zwemmen terwijl Amber oesters zocht langs de kade tot het eten klaar was. Het bier was heerlijk koud en de patat en cevapi's lekker warm en het leven was goed. Toen we uitgerust waren gingen we nog even verder: Mees deed zijn zonnengroet : Hai Zon - Hai Mike .. en zorgde voor nog urenlange zonneschijn. We gingen  langs Veruda en het sterrenregen platvorm..de Canyon.. waar geen lokale springers waren.. alleen een paar toeristen die uiteindelijk niet sprongen... en toen langs Stoja.. langs onze baai.. langs de Grotto di Colombo.. waar óók niet gesprongen werd... en toen terug bij ondergaande zon richting Pjescana Uvala.
Ik knuffelde lekker met apa en mocht toen samen met papa de boot varen. Zó ongelooflijk tof. Helemaal zelf. Ik moest wel een beetje op mijn tenen staan om over het dek te kunnen kijken.. Daar zaten Mees en Amber te stoeien met de fles ijswater. Die was half gesmolten maar het was nog steeds héél erg koud water. Super jammer dat we uiteindelijk de haven bereikte en het helemaal klaar was.